Zegarek:

Ulti Clocks content


Przedszkole Nr 5 im Misia Uszatka w Sieradzu - www.misuszatek.nasze.pl, Powered by Joomla!
Publikacje PDF Print E-mail
Written by Administrator   
Tuesday, 16 November 2010 13:20

 

 

Konwencja o prawach dziecka

Najważniejszym aktem prawnym, który określa prawa dziecka jest Konwencja o prawach dziecka. Potocznie nazywa się ją światową konstytucją praw dziecka. Została uchwalona 20 listopada 1989 roku przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych. Wszystkie 192 kraje, które zdecydowały się ratyfikować ten dokument, zobowiązały się do respektowania i realizowania jego zapisów. Polska uczyniła to w 1991 roku.

Konwencja jest dokumentem w pewnym sensie, bo po raz pierwszy zostały w niej uwzględnione prawa
i wolności osobiste dziecka takie jak np. prawo do prywatności, swobody wypowiedzi etc. Konwencja wprowadziła też mechanizm kontroli respektowania praw dziecka przez poszczególne państwa. Są one zobowiązane do składania raportów z wykonywania Konwencji, rozpatrywanych następnie przez specjalnie powołany w tym celu Komitet Praw Dziecka z siedzibą w Genewie.

Konwencja zakłada, że dzieci nie są w pełni dojrzałe i na tyle świadome, by same mogły o siebie zadbać, przez co należy im się szczególna opieka i ochrona. Najważniejszymi zasadami, którymi kierowali się twórcy Konwencji są : zasada kierowania się zawsze dobrem dziecka oraz zasada równości wobec prawa wszystkich dzieci niezależnie od pochodzenia, koloru skóry czy wyznania.

Polska była inicjatorem i pomysłodawcą stworzenia Konwencji o prawach dziecka, dlatego też spoczywa na nas szczególna rola, aby prawa dziecka były w Polsce znane i przestrzegane.

Źródło: UNICEF

Jednym z zadań Polskiego Komitetu Narodowego UNICEF jest upowszechnianie zapisów Konwencji o Prawach Dziecka w szerokich kręgach społeczeństwa: wśród nauczycieli, rodziców, przedstawicieli prawa a przede wszystkim wśród dzieci i młodzieży.

Kontakt z Rzecznikiem Praw Dziecka odbywa się za pośrednictwem Biura Rzecznika Praw Dziecka. Wszystkie sprawy mogą Państwo kierować osobiście, za pośrednictwem poczty elektronicznej, telefonicznie lub wysyłając list. Rzecznik gwarantuje zachowanie poufności uzyskanych informacji (należy to zaznaczyć we wniosku). Oto adres:

Rzecznik Praw Dziecka
ul. Przemysłowa 30/32
00-450 Warszawa
telefon: (22) 583 66 00
fax: (22) 583 66 96

Biuro jest czynne od poniedziałku do piątku w godzinach 08.15 - 16.15.

Adres poczty elektronicznej:

This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

Prawa dziecka



Niech się wreszcie każdy dowie
I rozpowie w świecie całym
Że dziecko to także człowiek
Tyle że jest mały.
Dlatego ludzie uczeni
Którym za to należą się brawa
Chcąc wielu dzieci los odmienić
Stworzyli dla was mądre prawa.
Więc je na co dzień i od święta
próbujcie dobrze zapamiętać:

 

Nikt mnie siłą nie ma prawa zmuszać do niczego
A szczególnie do zrobienia czegoś niedobrego.

(artykuł 33,34 i 36 Konwencji o Prawach Dziecka)
Mogę uczyć się wszystkiego, co mnie zaciekawi
I mam prawo sam wybierać, z kim się będę bawić.

(artykuł 13,15,16 i 17 Konwencji o Prawach Dziecka)
Nikt nie może mnie poniżać, krzywdzić, bić, wyzywać
I każdego mogę zawsze na ratunek wzywać.

(artykuł 19,28,34,36 i 37 Konwencji o Prawach Dziecka)
Jeśli mama albo tata już nie mieszka z nami
Nikt nie może mi zabronić spotkać ich czasami.

(artykuł 9 i 10 Konwencji o Prawach Dziecka)
Nikt nie może moich listów czytać bez pytania
Mam też prawo do tajemnic i własnego zdania.

(artykuł 16 Konwencji o prawach Dziecka)
Mogę żądać, żeby każdy uznał moje prawa
A gdy różnię się od innych, to jest moja sprawa.

(artykuł 2,3,4,22,23, i 30 Konwencji o Prawach Dziecka)
Tak się w wiersze poukładały Prawa dla dzieci na całym świecie
Byście w potrzebie z nich korzystały najlepiej jak umiecie.

Na podst. Konwencji o Prawach Dziecka
Marcin Brykczyński



Rozwój emocjonalny dzieci w wieku przedszkolnym

 

W życiu każdego człowieka niezależnie od jego woli emocje odgrywają ogromną rolę. Emocję określamy jako stosunek podmiotu do ludzi, zjawisk, rzeczy i do samego siebie. Są one odpowiedzialne za relacje, jakie łączą nas ze światem zewnętrznym, regulują je
i nadają im określone znaczenie.

Rozwój emocjonalny dzieci w wieku przedszkolnym w stosunku do wcześniejszych faz rozwojowych cechuje się wzbogaceniem i zróżnicowaniem życia uczuciowego. Związane jest to zarówno z dojrzewaniem układu nerwowego, jak i z wpływem oddziaływań środowiskowych. W tym wieku dziecko przeżywa takie uczucia jak zazdrość, gniew, strach i lęk, radość, przyjemność, sympatię, zmartwienie, ciekawość. Zaczynają także kształtować się uczucia społeczne, moralne, estetyczne i intelektualne. Zazdrość pojawia się wtedy, gdy dziecku grozi utrata miłości osób z najbliższego otoczenia. Dziecko może demonstrować zazdrość w bardzo różny sposób: od gniewu czy odwracania się od osoby wywołującej zazdrość do takich form zachowań, które maja na celu zwrócenie na siebie uwagi. Podobnie różnorodne formy mogą przybierać reakcje gniewu dziecka. Może ono wyrażać to uczucie poprzez milczenie i czasowe izolowanie się od tych, którzy wywołali gniew, bądź przesadną hałaśliwość i przekorę. W stanie gniewu dziecko często zachowuje się w sposób prowokujący konflikty z rówieśnikami lub dorosłymi. W okresie przedszkolnym najwięcej napadów złości występuje między 2 a 4 rokiem życia, potem obserwuje się spadek częstotliwości reakcji gniewu, a także osłabienie jego intensywności. Dłuższe utrzymywanie się reakcji złości świadczy o nieprawidłowości systemu wychowawczego, często o nieświadomym wzmacnianiu przez rodziców takiego zachowania dziecka (np. zwracanie na dziecko uwagi
w momencie, gdy ono się złości). Opanowanie reakcji złości u dzieci sprzyja takie zachowanie rodziców, które nie wzmacnia zachowania dziecka, np. wyjście z pokoju podczas ataku złości. Często przezywanym przez dzieci w wieku przedszkolnym jest strach. Sytuacje, które wywołują strach to najczęściej: zwierzęta, pojawienie się obcych osób, hałas. Stopniowo reakcje strachu na konkretne przedmioty maleją, natomiast obawy wzbudzają zjawiska przezywane w wyobraźni. Pojawiają się także obawy przed brakiem akceptacji, odtrąceniem, drwiną, a zatem uwarunkowane sytuacjami społecznymi. W wieku przedszkolnym może także pojawiać się lęk objawiający się jako silny stan napięcia charakteryzujący się poczuciem zagrożenia, a jednocześnie bezradności, niepokoju i bezsilności. Najczęstsze lęki występujące u dzieci w wieku przedszkolnym to lęki przed ciemnością, przed pozostaniem samotnie w domu, przed zwierzętami czy groźnymi zjawiskami przyrody. Innymi emocjami przeżywanymi przez dzieci są radość, przyjemność, zadowolenie. Uczucia te dziecko wyraża poprzez uśmiech, klaskanie w ręce, podskakiwanie itp. U dziecka w wieku przedszkolnym wzrasta liczba bodźców, na które reagują one radością. Mogą to być osiągnięcia w zakresie zdobywania nowych umiejętności czy poszerzania wiadomości, pokonanie przeszkody, zdobycie większego sukcesu niż osiągnięty przez kolegę. U dziecka prawidłowo rozwijającego się pogoda i zadowolenie są dominującymi stanami emocjonalnymi. Wyrażają się one, podobnie jak wszystkie emocje dzieci w wieku przedszkolnym, w sposób ekspresyjny. Dziecko w tym wieku nie potrafi maskować swych uczuć, uzewnętrznia je w sposób bardzo wyraźny i czytelny dla otoczenia. Reakcje jego są przy tym niewspółmierne do bodźca, cechują się dużą pobudliwością i intensywnością. Wskutek tego dziecko w okresie przedszkolnym określane jest jako niezrównoważone i uczuciowo niedojrzałe. Gwałtowność reakcji emocjonalnych powoduje, że dziecko łatwo popada w konflikty z rówieśnikami w przedszkolu czy z rodzeństwem w środowisku domowym. Cechą charakterystyczną dla emocji wieku przedszkolnego jest także ich krótkotrwałość i labilność, łatwość przechodzenia z jednego stanu uczuciowego w inny, często diametralnie różniący się od poprzedniego.

W rozwoju emocjonalnym dziecka w wieku przedszkolnym obserwuje się pewne prawidłowości. O ile w początkowym okresie uczucia są gwałtowne, krótkotrwałe, to
w miarę rozwoju dziecko uczy się opanować nadmierną ekspresję uczuć, następuje proces uwewnętrzniania przeżyć oraz powstawania uczuć wyższych. Stopniowy rozwój uczuć dziecka zależy w dużej mierze od oddziaływań środowiskowych przy czym szczególne znaczenie ma dom rodzinny.

A. K.

 

,,Klucz do uczenia się”

Od kilku lat w naszym przedszkolu realizowany jest innowacyjny program wychowania przedszkolnego „Klucz do uczenia się”.

Jest to program rozwoju poznawczego oparty na pedagogice rosyjskiego psychologa Lwa Wygotskiego. Jego teoria zakłada, że w procesie edukacji dzieci najważniejszy element stanowi rozwinięcie umiejętności uczenia się, czyli przygotowywanie do korzystania ze swojego potencjału umysłowego. Psychologowie po wielu latach badań doszli do wniosku, że aby dziecko odniosło sukces w szkole i dorosłym życiu powinno we wczesnych latach swojego dzieciństwa rozwinąć trzy kluczowe umiejętności. Są to :umiejętność samoregulacji, umiejętności poznawcze, umiejętności komunikatywne.


Umiejętność samoregulacji – dziecko uczy się umiejętności tworzenia i realizacji planów oraz niezbędnych zachowań: ruchu lub bezruchu ciała, skupienia uwagi, określenia zachowań, koordynacji wewnętrznych i zewnętrznych bodźców, określenie ograniczeń własnego ciała, panowanie nad własnym zachowaniem. Dziecko z rozwiniętą samoregulacją potrafi uczyć się „na żądanie”: uczy się wtedy, kiedy nauczyciel tego wymaga, uczy się tego, co powiedział nauczyciel, plan nauczyciela staje się jego planem, jest ciekawe, jest chętne do próbowania i podejmowania ryzyka, chce się uczyć dla własnej przyjemności, jest gotowe do poświęceń i wytrwałości.

Umiejętności poznawcze – to rozwój intelektualny i kreatywny. Program „Klucz do uczenia się” rozwija u dziecka wszystkie rodzaje inteligencji: matematyczno-logiczną, ruchową, językową, wizualno-przestrzenną, muzyczną, intrapersonalną (refleksyjną), interpersonalną, przyrodniczą.

Umiejętności komunikatywne – to nabywanie przez dziecko umiejętności rozumienia innych i bycia rozumianym. Służy temu praca w parach, refleksja grupowa, praca zespołowa, wspólne sukcesy, czy wcielanie się dziecka w rolę projektanta, inspektora, budowniczego.

Program „Klucz do uczenia się” to jedyny w Polsce program, który w ramach wychowania przedszkolnego rozwija te kluczowe umiejętności.

 

 

Last Updated on Friday, 12 February 2016 22:10